凝眺

拂镜双蛾自敛。洗妆罢、口脂微点。直为临岐背人见。恨征车,骤飙轮,如急箭。 肠逐车轮转。更凝眺、晚烟零乱。欲问佳期共天远。绕兰闺,剩飞尘,留几面。
(0)
残秋时序,小饮初阑,悔与佳人轻别。倚楼凝眺,云黄风劲,暮色倍添悽咽。闻道胡边,早得见、漫空飞雪。定久客、也感无聊,谩把玉龙吹彻。 金炉灰烬重爇。袅余香晻暧,寸心堪熨。细书幽恨,簪花格妙,但恐薛涛笺湿。学画檀痕,不让补之清绝。待陇驿、梅蕊含春,寄我一枝芳洁。
(0)
三十年戎马相依,螉塞归来,剩白发萧萧,报德于今惭国士; 五千里舳舻遥接,鹤楼凝眺,对洪涛滚滚,招魂何处哭英雄。
(0)
阴雨三冬后,湖田一望平。 风生帆势疾,日出浪花明。 野鹤摩霄迥,沙鸥狎水轻。 篷窗独凝眺,坐觉晏然清。
(0)
草没荒台烟树疏,维舟凝眺久踟躇。 凌波见说求仙履,博浪曾闻误副车。 勋业赤龙三尺剑,风云黄石一编书。 独怜衣赭人如玉,鸿鹄歌残怨有馀。
(0)
古道难知薄俗新,穷涂别语记城闉。 君携夙学长湖塾,我寄残生农望春。 相见笑谈虽未准,一诗来往尚堪论。 出门凝眺空销黯,流水行云冷看人。
(0)
双阙苕峣,仙驭往来瀛洲,天恃屏藩。想觚棱四起,风动星旋。环佩摇时叠响,铢衣舞罢生寒。怅尘寰遥隔,羽翼难凭,凝眺潸然。 孤踪自省,寂寞空床,玉壶滴尽更阑。心似流波东逝,长日无还。离去正逢花好,归时莫放春闲。梦魂苒苒,昨宵飞度,绝险关山。
(0)